کــار مــن بــالــا نــمــی‌گـیـرد در ایـن شـیـب بـلـا          در مـــضــیــق حــادثــاتــم بــســتــهٔ بــنــد عــنــا
مـی‌کـنـم جـهدی کزین خضرای خذلان بر پرم              حــبــذا روزی کــه ایــن تــوفــیــق یــابــم حـبـذا
صــبــح آخــر دیـدهٔ بـخـتـم چـنـان شـد پـرده در            صــبــح اول دیــدهٔ عـمـرم چـنـان شـد کـم بـقـا
بــا کــه گــیــرم انــس کــز اهــل وفــا بــی‌روزیـم          مـن چـنـیـن بـی‌روزیـم یـا نـیـسـت در عـالـم وفـا
در هـمـه شـروان مـرا حـاصـل نـیامد نیم دوست           دوسـت خـود نـامـمـکـن است ایکاش بودی آشنا
مـن حـسـیـن وقـت و نـااهـلـان یـزیـد و شـمر من          روزگــارم جــمــلــه عــاشــورا و شـروان کـربـلـا
ای عـراق الـلـه جـارک نـیـک مـشـعـوفـم بـه تـو            وی خـراسـان عـمـرک الـلـه سخت مشتاقم تو را
گرچه جان از روزن چشم از شما بی‌روزی است           از دریــچــهٔ گــوش مــی‌بــیــنــد شــعـاعـات شـمـا
عــذر مــن دانـیـد کـایـنـجـا پـای بـسـت مـادرم            هـــدیــهٔ جــانــم روان داریــد بــر دســت صــبــا
تــشــنــهٔ دل تـفـتـه‌ام از دجـلـه آریـدم شـراب              دردمــــنـــد زارم از بـــغـــداد ســـازیـــدم دوا
بـوی راحـت چـون تـوان بـرد از مـزاج ایـن دیار                نــوشــدارو چـون تـوان جـسـت از دهـان اژدهـا
پــیــش مــا بــیــنــی کــریــمــانــی کــه گـاه مـائـده       مــاکــیـان بـر در کـنـنـد و گـربـه در زنـدان سـرا
گـــر بـــرای شـــوربـــائـــی بــر در ایــنــهــا شــوی          اولــت ســکــبــا دهــنــد از چـهـره آنـگـه شـوربـا
مردم  ای خاقانی اهریمن شدند از خشم و ظلم          در عـدم نـه روی، کـانـجـا بـیـنـی انـصـاف و رضـا