گویی مرا زبان و دهن نیست
امـروز هـیـچ خـلـق چـو من نیست جـز رنـج ازیـن نـحـیـف بدن نیست
لــرزان تــر و ضــعــیــف‌تـر از مـن در باغ، شاخ و برگ و سمن نیست
انـگـشـتـری اسـت پـشـتـم گـویـی اشـکـم جـز از عـقـیـق یمن نیست
از نــظــم و نــثــر عـاجـز گـشـتـم گــویـی مـرا زبـان و دهـن نـیـسـت
از تــاب درد ســوزش دل هـسـت وز بــار ضـعـف قـوت تـن نـیـسـت
ویـــن هــســت و آرزوی دل مــن جـز مـجـلـس عـمـیـد حسن نیست
صـدری کـه جـز به صدر بزرگیش اقــبــال را مـقـام و وطـن نـیـسـت
چون طبع و خلق او گل و سوسن در هـیـچ بـاغ و هـیـچ چـمن نیست
لـؤلـؤ و در چـو خـط و چـو لـفظش والله که در قطیف و عدن نیست
اصـل سـخـن شـده‌سـت کـمـالـش و انـدر کـمـالـش ایـچ سـخن نیست
مــــــداح بــــــس فـــــراوان دارد لیکن از آن یکیش چو من نیست
نویسنده وبلاگ : رسول حیدری