تـــا اخـــتـــیـــار کـــردم ســـر مـــنـــزل رضـــا را          مــمــلــوک خــویــش دیــدم فــرمــانــدهٔ قــضـا را
تــا تــرک جــان نــگــفــتــم آســوده‌دل نـخـفـتـم          تــا ســیــر خــود نــکــردم، نـشـنـاخـتـم خـدا را
چون رو به دوست کردی، سر کن به جور دشمن         چــون نــام عــشــق بــردی، آمــاده شــو، بـلـا را
دردا کـه کـشـت مـا را شـیـریـن لـبـی کـه مـی‌گفت      مــن داده‌ام بــه عــیــســی انــفــاس جـان‌فـزا را
یــک نـکـتـه از دو لـعـلـش گـفـتـیـم بـا سـکـنـدر          خــضــر از حــیــا بــپــوشــیـد سـرچـشـمـهٔ بـقـا را
دوش ای صـبـا از آن گـل در بـوسـتـان چـه گـفتی          کـاتـش بـه جـان فـکـنـدی مـرغـان خـوش نـوا را
بــخــت ار مــدد نــمــایــد از زلــف ســر بــلــنـدش          بـــنـــدی بـــه پـــا تـــوان زد صــبــر گــریــز پــا را
یــا رب چــه شــاهــدی تــو کــز غــیــرت مــحـبـت          بـــیـــگـــانـــه کـــردی از هـــم، یــاران آشــنــا را
آیـــیـــنـــه رو نـــگـــارا از بـــی‌بــصــر حــذر کــن          تــرســم کــه تــیــره ســازی دلــهــای بــا صــفـا را
گـــر ســـوزن جـــفـــایـــت خـــون مـــرا بـــریــزد          نـــتـــوان ز دســـت دادن ســـر رشـــتـــهٔ وفــا را
تــا دیــده‌ام فــروغــی روشـن بـه نـور حـق شـد          کـــمــتــر ز ذره دیــدم خــورشــیــد بــا ضــیــا را